Na tym świecie się zadziało
jednym dużo, drugim mało
Zmiana w świecie niebywała
ludzkość oddzielona cała
od kontaków, możliwości
jednym złoto, innym ości

Jedni wzbiją wnet fortuny
Innym depresyjne łuny
ciemne wnętrza swych pokoi
-Jak to!
bać się nie przystoi!- pokrzykują
demagodzy, celebryci, nie ubodzy.
Nie ci, których życie całe dla tych wielkich
jest tak małe
-Będzie dobrze, damy radę- szepczą gracze zimnym jadem
Poklepując ludzkie tchnienia i obawy i westchnienia
– Ludzkość teraz się narodzi. Trzeba cierpieć, co wam szkodzi!
Pokazują nowe życie
Postwirusie żyj w zachwycie!

Tak mówicie człowiekowi?
jego dzieciom
i domowi
Jego nocom nieprzespanym?
i kredytom nie spłacanym?
Czy naprawdę ludzkość cała po wirusie wyjdzie śmiała?
Dobra, rześka, współczująca?

Czy też to początek końca…

Wiersz z serii Różowy Wodnik- „Różowy Wodnik w izolacji”. Autor: Daria Galant. Epidemia 2020

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *